پرواز علی . . . . . دکتر مجتبی کرباسچی
به مناسبت شهادت امام علی
پروازعلی
دکتر مجتبی کرباسچی
" پرواز را به خاطر بسپار"
یادمان باشد :
صفاتی مثل، خوب و بد ، زشت وزیبا ، قوی و ضعیف ، جنگ وصلح ، شهرت وتنهایی سختی وراحتی ، عشق ونفرت......
همه وهمه ماندنی و جاویدند .
ولی بازیگران و مهره های این صفات رفتنی و محکوم به فنا هستند .
گرچه " یوسف " مُرد ولی " زیبایی " را به ماهرویان سپرد .
گرچه " هیتلر " رفت ولی " جنگ " ، دنیا را به کام نیستی و ویرانی کشاند . گرچه " رستم ِ " افسانه ها زیر خاک پوسید ولی " قدرت " با قوت تمام استوار ماند .
گرچه " مادر ترزا و مادر و مادرها " مردند ولی" مهر مادری و انسانیت " ماندگار شدند .
گرچه " لیلی ومجنون ، شیرین وفرهاد " در فراغ هم سوختند ولی" عشق آتشین " آنان با حرارت بیشتر وبیشتر آتش بر خرمن پروانه زد . و گرچه " پرنده و خزنده " نیست شدند ولی" پرواز با پریدن وخزش با خزیدن " همچنان ادامه دارد .
اما علی . . .
به نظر من : علی مثل " یوسف ورستم " و دیگر بازیگران صحنهً زندگی هرگز نمرد چون او یک" فرد " نبود که بمیرد که او یک" صفت " و فرهنگ خاص خود بود که ماندگار شد .
او در زمان جوانی با قدرت ِ " قوی ِ" بازوانش کمر "عمرو بن عبد ود "را خم کرد ولی در اوج خلافتش خود را"ضعیف" کرد ! تا کمر ش بازیگه بچه های یتیم ومعصومی شود که نه از دنیا ومال ومنالش که از مهر پدری هم هیچ نمی دانستند .
آری ! کمر یل وپهلوان ِ عرب را " خم کرد " ولی کمرش در قبال یتیمان معصوم و ضعیف" خم شد ".
وقتی عمرو را به خاک افکند او به صورتش آب دهان انداخت. علی بر خاست و شمشیرش را به گوشه ای انداخت.وقتی عمرو علتش را پرسید :
گفت من تیغ از پی حق می زنم بنده ی حقم ، نه ، مامور تنم شیر ِِحقم ، نیستم ، شیرهوی فعل من بر دین من باشد گواه
آری علی مردنی نیست : چون او آنقدر" مهربان " بود که هنگام نماز نگین پادشاهی خود را بر گدایی بینوا بخشید که شنیده بود :
برو ای گدای مسکین در خانهی علی زن که نگین ِ پادشاهی ، دهد از کرم گدا را
ولی همان علی ، در زمان جنگ با خوارج آنقدر " نا مهربان "شد که یک شبه چهار صد تن از اصحاب و دوستان متحجرش را به خاک وخون کشید .
علی نمرد چون عدالت مردنی نبود :
او کسی بود که برای جلوگیری از حیف ومیل بیت المال به " سختی " عمل کرد وآتش گداخته بر دست برادرش عقیل نهاد ولی وقتی با فرق شکافته در بستر شهادت با مرگ دست وپنجه نرم می کرد با دلواپسی وصیت کرد با " نرمی" با قاتلش برخورد کنند :
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
ولی در نهایت اسد الله وشیر ِ " مشهور" عرب بقدری" تنها " ماند که سر در چاههای مدینه می کرد تا درد دل کند او در زمان و دورانی که بنام خدا و رسولش حکومت می کردند دختر رسولش را دور از چشم مردم ِ خفته ی شهرش شبانه به خاک سپرد تا درد تنهایی وبی کسی اش را کسی نفهمد .
وکسی که با عزت وشکوه جلال در کعبه متولد شد و اولین رجل مسلمان تاریخ شد در هنگام مرگ آنقدر مظلوم وتنها ماند که ندای تاریخی " فزت و رب الکعبه " او ماندگار شد .
ضربت به او سوء قصد به یک فرد نبود که تهاجمی ناجوانمردانه به فرهنگی اصیل وماندنی بود .
آری !
گرچه با ترور وی بر او جفا شد ولی " علی " ماند وماندگار شد .
می دانید چرا ؟
چون او یک " فرد " نبود او خود یک " صفت " ناب ومنحصر بفرد بود . صفتی که با همه صفات فرق داشت :
چه فرقی ؟
گرچه قوی قویست ولی هرگز نمی تواند ضعیف باشد .
گرچه مهربان مهربانست ولی هرگز نمی تواند نامهربان باشد .
گرچه رستم قوی بود ولی لزوما زیبا نبود .
و گرچه یوسف زیبا بود ولی حتما نباید قوی می بود .
ولی صفت علی اینگونه نبود ! صفت او مثل ذوالفقارش دو لبه بود .
یعنی مجموعه ای از صفات و" جمع اضداد " بود .
او:
هم "قوی" بود و هم "ضعیف"
هم "مهربان" بود و هم " نامهربان "
هم " سخت " بود و هم" نرم"
هم "جنگجو" بود و هم "صلح جو"
هم" مشهور " بود و هم " تنها "
هم " دافعه " داشت وهم " جاذبه "
و بالاخره :
او " پرنده " نبود که بمیرد
که او" پرواز " ی ماندنی بود .
و
" پرواز علی " سر فصل ادبیاتی نو شد ! ادبیاتی که :
خلاصه اش :
در یک کلام " علی" بود
همان علی که :
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت متحیرم ، چه نامم ، شه ملک ِ لافتی را علی یارتان !
دکتر مجتبی کرباسچی
مهر ماه 1386
www.mojtaba334.blogfa.com/post-59.aspx
استفاده از اشعار ومقالات این وبلاگ با نام نویسنده و نام سایت ، بلامانع است
ولی در غیر این صورت ، مستوجب عذاب وجدان و حرمت شرعی خواهد بود.
سلام