|
به مناسبت ولنتاین . . . از عشقهای زمینی تا عشق های آسمانی . . . دکتر مجتبی کرباسچی
به مناسبت ولنتاین از عشقهای زمینی تا عشقهای آسمانی
هر چه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم خجل باشم از آن گرچه تفسیر زبان روشنگر است لیک عشق بی زبان روشن تر است یکی از فلاسفه غرب معتقد است : " نویسندگان، شاعران ورشکستهاند " و من هم معتقدم : " شاعران، عاشقان دل شکستهاند " وقتی روحی در کالبدی دمیده میشود میگویند " نوزادی " متولد شد. و وقتی همان روح از بدن خارج شد میگویند فردی " فوت " کرد. گر چه بدن با غذا تغذیه میشود ولی غذای روح ، عواطف و احساسات و معمائی عمیق و شگرف همچون "عشق" است. اگر مکانیسم خوردن با " لب و دهان و دندان" شروع میشود ولی مکانیسم "عشق" با " دیدن و شنیدن، بوئیدن و بوسیدن" آغاز می گردد. پدیده "عشق" گرچه فطری و ذاتی است ولی تکامل این غریزه درونی میتواند انسان زمینی را آسمانی کند تا جائی که : رسد آدمی به جائی که به جز خدا نبیند تو ببین که تا چه حد است مقام آدمیت کلاسهای مدرسه عشق 1. مکتب عشقهای زمینی مادامی که انسان مجرد باشد احساس " تنهایی" میکند و دنبال همدل و همزبانی از جنس مخالف می گردد لذا در گوشهای به خلوت مینشیند تا قصهی پرغصهاش را اینگونه زمزمه کند: روز صحرا شد و هر دلشده یاری دارد هر دلی عشقی و هر عشق بهاری دارد جز دل ما که غم هجر نگاری دارد دل که آئینه صافیست ، غباری دارد اینجاست که این روح تنها با فطرتی پاک عزمش را جزم میکند تا به امید رسیدن به وصال در به در و کوچه به کوچه دنبال معشوق بگردد ! تا اینکه در کوچه پس کوچههای شهر ِعشق ، محبوبش را مییابد با احتیاط دل به دریا می زند و با نگاهی مستانه او را به چالش می کشد : گفتمش دل می خری؟ پرسید چند ؟ گفتمش دل مال تو تنها بخند خنده ای کرد ، دل زدستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل زدستش روی خاک افتاده بود جای پایش روی دل جا مانده بود و این "جای پا " ، با آغاز " روابطی آتشین " بر سر" کوچهی عشق " آغاز می شود. در اولین دیدار دل و دلبری میکنند : آفاق را گردیده ام، مهر بتان ورزیده ام ، بسیار خوبان دیده ام ، اما تو چیز دیگری ! و این احساس گاهی چنان رومانتیک میشود که عاشق گاه با بلندپروازی شهر و ایا لت و استانی را تقدیم معشوق میکند !!! اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را این رفت و آمدهای عاشقانه ، اغلب با قهر و صلح های زیبای عاشقانه گره می خورد : گفتم : تو شيرين منی گفتا : تو فرهادی مگر؟ گفتم : خرابت می شوم گفتا : تو آبادی مگر؟ گفتم : ندادی دل به من گفتا : تو جان دادی مگر؟ گفتم : ز كويت می روم گفتا : تو آزادی مگر؟ گفتم : فراموشم نكن گفتا : تو در يادی مگر؟ شور عشق گرمتر و گرمتر میشود تا جایی که شبنم اشک گونههای خشک و کویری دل خسته و منتظر ِ عاشق را آبیاری میکند. ودر انتها ، علیرغم جفای لیلی او را نصیحت و وصیت می کند : درکمین تو بسی عیب شماران هستند---------- سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند---- غرض این است که درقصد تویاران هستند باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری واقف دور و برت باش که پایی نخوری . . . . . اینجاست که این دو دلداده زمینی با عشقی اسمانی برای هم مرثیه عشق می خوانند دست در گردن و سر در سینه برای هم ترانهی عشق سر میدهند.
سر تو بزار رو شونههام خوابت بگیره بزار که آروم دل بی تابت بگیره بهم نگو از ما گذشته دیگه دیره . . . نهایتا اگر شالوده و اساس این عشق اصولی بود به ازدواج اصولی و ماندنی و ماندگار ختم میشود. ولی ... ولی ... اگر به هر علتی خللی در این عشق ایجاد شود این انتظار به عشقی رومانتیک تبدیل میشود که شاه بیت و مطلع این دفتر عاشقانه با این بیت گلایه آمیز شروع میشود که : پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم شیدائی شوریده حال در انتظار وصال ، روز را به شب می رساند تا در شب یلدائی و پر التهاب عاشقان در باغ رویائی " گل پونههای " ذهنش قدم زند گل پونهای را به روی ِ خود خم میکند و آرام آرام برایش زمزمه میکند که : گل پونهها ! نامهربانی آتشم زد آتشم زد او در صبحدم همان شب یلدائی، بر سر کوچهی قرار میرود تا خاطر و خاطرهای تازه گردد : اما افسوس و صدافسون که بازهم چارهای جز شکوه ندارد که بگوید : اما !!! به چه حالی من از آن کوچه گذشتم او دل خسته و دل سوخته میرود و میرود تا شاید با زرق و برق بازار خود را مشغول کند او در ویترین مغازهای شیک کوزهای قدیمی می یابد . انگار آنان با هم همدردند ! اين کوزه ، چو من عاشق زاری بوده است در بند ســر زلف نــگاری بــوده است ایــن دسته ، کــه بر گردن او می بـینی دستی است، که بر گردن ياری بوده است دل بی تاب و سر گشته این مجنون دیوانه که نه در باغ رویایی گلپونه ها آرامش گرفته ونه در خلوت و شلوغی کوچه و بازار آسایش یافته مردمی را دور خود جمع می کند تا از دل تنگش بگوید : دوستان شرح پریشانی من گوش کنید---- داستانِ ِغم ِ پنهانی ِ من گوش کنید قصه بی سر و سامانی من گوش کنید---- گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ ولی حالا چرا؟ ؟ ؟ ؟ ولی حالا چرا؟ ؟ ؟ ؟ . . . . . . . . یادتان باشد . اگر شالودهی عشقهای گذرا غیرواقعی و رومانتیک باشد باید منتظر هشدار هشت صدسال پیش ِ پیر عشق و عرفان باشیم که با سوز دلسوزانه فریاد زد. عشق ها کز پی رنگی بود عشق نبود عاقبت ننگی بود ولی اگر این علائق فطری و انسانی باشد قطعا پایههای عشق پاک زمینی را پی ریزی خواهد کرد. من بارها نوشتهام و باز تاکید میکنم ، آه و سوز "عاشقان زمینی" سوخت لازم برای پروازِ "عاشقان آسمانی" است تا از خاک به افلاک برسند. همانی که " شهریار" کرد او با عشق زمینی شروع کرد ، پزشکی را رها کرد و تا معراج عشق پرواز کرد. وقتی انسانی زمینی ، آسمانی شد ، سرفصل کتابی نوگشوده میشود دفتری به نام "عشقهای آسمانی" 2. مکتب عشقهای آسمانی : مردان خدا پردهی پندار دریدند یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند هر دست که دادند از آن دست گرفتند هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند " عارف "، عاشق آسمانی و" عاشق" ، دل شیفته زمینی است. وقتی عاشق عارف میشود که با " سوز دل، اشک روان، آه سحر" سر سجده بر مُهر پر مِهر خدای عشق می نهد. و این مقام و درجه امکان ندارد مگر اینکه : باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی و وقتی انسان زمینی پروانه وار در آتش این " عشق الهی " ذوب شد همانجاست که همه جا " عکس رخ یار " می بیند بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید عارف صفت وصف تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا "عکس رخ" یار توان دید پس وقتی با عشق زمینی می توان آسمانی شد ، لذا شک نکنید ، گرامیداشت چنین پدید ه ای نیکو و پسندیده و خدائی است پس ولنتاین (14 فوریه) یا سپندار مذار خودمان (29 بهمن) بر همهی دوستان مبارک باد. دکتر مجتبی کرباسچی بهمن 1387 استفاده از اشعار ومقالات این وبلاگ با نام نویسنده و نام وبلاگ ، بلامانع است ولی در غیر این صورت ، مستوجب عذاب وجدان و حرمت شرعی خواهد بود . |+| نوشته شده توسط دکتر مجتبی کرباسچی در پنجشنبه 25 بهمن1386 و ساعت 12:30  |
درباره وبلاگ
 سلام
دکتر مجتبی کرباسچی رشته : جراحی ارتو پدی تصوير روز
پشتیبانی
 |
