علی ای همای رحمت

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را                 که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین                          به علی شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نما ند

چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ              به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن                    که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب                          که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان                   چو علی که میتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملـــک لافتـی را

بدو چشم خون فشانم ها له ای نسیم رحمت           که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت                  چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که ز جان ما بگــردان ره آفــت قـضا را

چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم              که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی                    به پیام آشنائی بنوازد ، آشنا را

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

        شهريا ر                      

|+| نوشته شده توسط دکتر مجتبی کرباسچی در شنبه 14 شهریور1388 و ساعت 0:30