من در " سنت و مدرنيزه " نوشتم و باز مي گويم :

شما اگر تمام كتب آسماني با تمام روايات و احاديث شان را در تمام اديان روي هم جمع كنيد

وتمام انديشمندان و روحانيون حوزه و كليسا و كنيسه و صومعه را از بدو تاريخ تا كنون را زنده از

قبر بيرون آوريد تا با همفكري و استفاده از فرامين ِ آسماني كُتب ِ دين خودشان هواپيمايي بسازند

مطمئن باشيد همه ي آنها نه تنها آلياژ هواپيما كه يك " بادبادك "هم نمي توانند هوا كنند ! 

حتما مي پرسيد ، پس دين به چه كار مي آيد ؟

پس ، خوب گوش كنيد تا نقش دين را بگويم ، شما بايد يادتان باشد كه :

رسالت دين ساختن واختراع نيست رسالت پيامبران " آدم كردن انسان ها " در دنيای مادی است ، دين آمده است تا در دنيای مدرن ماشين و ارتباطات " آدم " توی اتومبيل و هواپيما بنـشاند نه" انسان" ِ دو پای دنيوی وبی تعهد

دين آمده است تا هواپيما را پر از كمك هاي انساندوستانه براي زلزله زدگان و سيل زدگان كنند نه بمب اتمي براي هيروشيما يا بمب شيميايي براي حلبچه بفرستند

وظيفه دين ، باروری " تخصص " نيست رسالت او آموزش " تعهد " است .

" تعهد " مال دين و" تخصص" مال علم است .

دانشكده پزشكی متخصص تربيت می كند ولی وقتی كه جراحی در همين ايران ، بيمار درمانده اش را فقظ بخاطر واريز نكردن ونداشتن پول از روی تخت و اطاق عمل اخراج می كند اينجاست كه فايده و نتیجه رسالت دين يعنی" تعهد " معلوم مي شود .

پس همانگونه كه اگر كسي ادعا كرد مسلماني مومن است ولي همزمان هم دروغ گفت هم غيبت كرد و هم تهمت زد خود به خود مرتكب ادعاي دروغين شده است

بر عكس ِ آن هم درست است يعني :

اگر كسي خوبي و نيكي ، دوستي و رفاقت ، امانت و صداقت را قبول داشت ولي گفت مرا با دين كاري نيست و من دينداري را قبول ندارم او هم دروغ گفته است .   

لذا هر وقت قوانين پاك فطري را پذيرفتيم خود به خود دين را پذير فته ايم

حتما می پرسید کسی که با " وجدان " باشد چه لزومی دارد پایبند به " دین " و دینداری باشد ؟

ببینید ! فرق این دو در این است که دین دارای پشتوانه ی " بهشت و جهنم" است ولی " وجدان" فاقد آن است ، لذا اگر انسانی بی دین ولی با وجدان( اما جایز الخطا )اشتباهی کرد ، لزومی به عذرخواهی نمی بیند ولی یک دیندار واقعی در صورت اشتباه قطعا " حلالیت " خواهد طلبید و حق مظلومی را حتی پس از سالها به او بر خواهد گردا ند ولو که غیبتی ناقابل کرده باشد یا حقی را پایمال کرد ه باشد چون او خوب می داند :

 فمن یعمل مثقال  ذره خیرا یره و من یعمل مثقال ذره شرا یره 

حتما مي پرسيد حال كه دين را پذ يرفتيم در مورد پذيرش نوع دين چه كنيم ؟

به نظر من اديان مختلف سنت ها و سلايق گوناگون ديني است كه به طور ارثي و بومي به همه ي ما منتقل شده است و به جز معدود افراد، همه پيرو آبا ء و اجداد خود هستند كه من فكر نمي كنم اين واقعيت انكار ناپذير گناه نابخشودني باشد .

 گرچه اين فكر ِمرا، متعصبان و مروجان هيچ ديني نمي پذيرد و هر يك خود را مستحق  " دين برتر "

مي دانند ولي اين ديگر به همت افراد و تحقيق همه جانبه از متخصصين فن هر دين بستگي دارد تا خود آنچه دوست دارند  برگزيند ، ولي بايد در خاطرشان باشد كه :

گرچه نام دينشان يكسان نيست ولي همه داري " خداي" يكسان و پيامبري مشترك به نام"ابراهيم"هستند

هيچ فرقي نمي كند :

اين يكي " خدا " آن يكي " الله" ديگري " گاد ، God  " برخي " تنكري "  جمعي " ديو " Deiu وگروهي " شانگ دي يا جن جو " مي گويند .

كلا ، نگرش من در مورد نوع دين ( مذهب ) ديد عرفاني است ، و " نیت  و دل " را بر " عقل" و استدلال و جر و بحث بیهوده و بی ثمر ترجيح مي دهم !

در احوال عرفا آمده است كه روزي در بازار بغداد بين يك مسلمان و يهودي منارعه اي رخ داد كه آن مسلمان رو ي بدو كرد و گفت : " برو اي يهودي سگ " درآن حال " حلاج "که اتفاقي از کناراو می گذشت به مسلمان گفت " سگ نفس خود را به عو عو وا مدار " و به سرعت گذشت .

بعدها آن مسلمان پيش حلاج رفت تا با عذر خواهي او را خشنود كند ،  حلاج روي به او كرد و گفت :

" پسركم همه ي دينها از آن خداست و او هر طايفه اي را به ديني مشغول كرد ه است . . . . . بايد بداني كه ترسايي و يهودي و اسلام و دين هاي ديگر، لقب ها و نام هاي گوناگون است ولي مقصود و منظورازهمه ي آنها يكي است و اختلافي ميان آنان وجود ندارد  "

بنابرين همانگونه كه نياز به آب و هوا وغذا نه " امري شخصي "كه " امري اجباري" براي بدن است ، توسل به امور معنوي نيز احتياج مبرم روح وروان آدمي مي باشد .

 محال است كسي مادر باشد و مهر مادري را با تمام وجود حس كند ولي " مهر مادري"را انكار كند!

 محال است كسي پدر ومادرش را دوست داشته باشد ولي " احسان به والدين" را نپذيرد !

لذا اگر كسي احترام و احتياج به امور معنوي را پذيرفت ، خود به خود اصل " دين" را به عنوان محرك و مشوق معنويات پاك پذيرفته است لذا اين ديگر يك  " امر شخصي" نيست كه دين تغذيه لازم براي روحِ ِ گرسنه و سيرابي مطمئن براي روان تشنه ي بشريت است

گرچه من هم مثل شما نوع پذيرش دين را " امري شخصي" مي دانم و " لا اكراه في الدين " را  تاييد و تاكيدي بر نظرم مي دانم ، بشرطي كه خطوط قرمز همان دين را رعايت كنيم .

البته قبول دارم آنهایی که از دین متنفرند شاید زیاد هم مقصر نباشند چرا که ، مبلغان ناتوان ما، برای آنان ، دین را در  گریه و زاری ، سوم و هفتم و چهلم معنی و ترجمه کرده اند !!! در حالی که مسجد محل ازدواج علی و فاطمه و شادی و شعف امتی بوده است ، امیدوارم حداقل من توانسته باشم با قلم ناتوانم نظر آنان را تا حدودی تعدیل کرده باشم .

 ودر پايان :

زندگي رازي ميان فقر وغنا ، زشت و زيبا ، درد و بي درد است و " دين " واعظي دلسوز و توصيه گرست که در خانه غنا مسكن مي كند تا از فقر بگويد و در وجدان بي درد جا مي گيرد تا از درد بگويد كه " دين " يعني فرمانده دليري كه در كوچه و بازار ، خانه و مدرسه همه جا و همه جا همواره در كنار توست تا تو را به نيكي و احسان دعوت كند كه هر كه مذهبي شد و بر آن پايبند بود نيكو كار و خير خواهد شد و نام نكو خواهد يافت و هر كه لا مذهب وبي دين شد عليرغم وجدان خود بي بند و بار و لا قيد خواهد شد كه اين همان درد بي درمان غرب پرزرق و برق و جدا زيباي امروز است كه از فقدان احساس و عاطفه مي سوزد واز درد بي درمان ايدز رنج مي برد ، به نظر من ايدز نهيب الهي و زنگ خطري است تا به مردم متمدن و آزاد و آزاد بگويد : اينجا اينقدرها هم بي صاحب نيست ! كه گاهي همه ي قوانين را نه در تبصر ه هاي مصنوعي ساخته بشر كه در فرامين الهي بايد يافت هماني كه موسي در " تورات " گفت ، عيسي در " انجيل " و محمد در " قران " نوشت .